Warm, warmer, warmst…..
Door de hormonale therapie die ik nu volg ben en blijf ik de komende vijf jaar in de overgang.
‘Dat doe ik wel even’, dacht ik voordat ik met de hormonen begon. Al na 3 weken werd ik gillend gek. Elke nacht werd ik badend in het zweet wakker. Temazepam was mijn nieuwe vriend.
Eigenlijk voelde ik me altijd al een beetje een lompe zeekoe, (echt ik kan een boek volschrijven met gênante situaties waarbij ik mezelf onsterfelijk belachelijk maak) maar ik was tenminste nog een groen blaadje, fris en fruitig. Opeens was ik zo bang om door de overgang een verlepte grijze dakduif te worden.
Niet dat ik denk dat vrouwen in de overgang zo zijn, verre van zelfs, maar op dat moment had ik alleen oog voor m’n eigen doemscenario. Ik moest gered worden en aangezien er geen knappe vent voor handen was moest ik zelf maar actie ondernemen.
En daarom: balletles.
Wie heeft er als klein meisje niet gedroomd om in een tutuutje over het podium te zweven? Ballet leek me dé manier om het meisje in mij tevreden te houden.
En dus sta ik nu een keer per week oog in oog met een gigantische spiegelmuur.
Daar sta je dan in je legging tussen allemaal leuke meisjes die het allemaal veel beter kunnen dan jij. ‘Je hoeft met je been de 90° of 45° niet te halen als je dat niet wil hoor’, zegt de balletjuf altijd lief. Ze is ook altijd heel lief als ik weer eens in opperste concentratie, met de gratie van een hoekige bokser, over de diagonaal probeer te hupsen, achter de andere meisjes aan.
Ineens lijken die overgangsklachten wel mee te vallen en lijk ik buiten de balletzaal een stuk minder lomp. En dus blijf ik op balletles, want wanneer ik eenmaal de schaamte voorbij ben heb ik stiekem ontzettend veel lol!
